Czas pogłosu definiujemy jako okres od chwili wyłączenia źródła dźwięku aż do momentu, gdy poziom natężenia tego dźwięku zmniejszy się o 60 dB. Czas pogłosu może być również definiowany jako przedział czasu, w którym energia dźwiękowa zawarta w stanie ustalonym w pomieszczeniu od kulistego źródła dźwięku zmaleje, po wyłączeniu tego źródła, do jednej milionowej swojej pierwotnej wartości

Czas pogłosu pomieszczenia można orientacyjnie wyznaczyć z następujących wzorów

  • dla pomieszczeń niewytłumionych (o małej chłonności akustycznej tj. aśr <= 0,2 o równomiernie rozłożonej chłonności i o dużym czasie pogłosu

T =

0,161V


A

=

0,161V


aśrS

  [s]


gdzie: T - czas pogłosu pomieszczenia w sek,
         V - objętość, m3,
         S - powierzchnia ograniczająca pomieszczenie m2,
         A -
chłonność akustyczna pomieszczenia m2,
         aśr - średni wspólczynnik pochłaniania dźwięku

Jest to wzór otrzymany doświadczalnie przez Sabine'a.

  • dla pomieszczeń silnie wytłumionych , tj. aśr > 0,2 o równomiernie rozłożonej chłonności i o małym czasie pogłosu

T =

0,161V


A'

=

0,161V


a'śr S

  [s]

gdzie: A' - chłonność akustyczna skorygowana (A' = a'śr S),
         a'śr - średni współczynnik pochłaniania skorygowany

  • dla pomieszczeń o nietypowej wilgotności względnej i objętości większej od 1000 m3

T =

0,161V


A' + 4mV

  [s]


gdzie: 4m - współczynnik zależny od wilgotności względnej powietrza w pomieszczeniu i od częstotliwości, wyznaczony z rysunku

Wyprowadzony przez Sabina wzór daje wyniki poprawne tylko dla wnętrz słabo pochłaniających i dlatego Eyring i inni badacze podali wzory dokładniejsze, słuszne w pomieszczeniach zarówno silnie jak i słabo pochłaniających

  • Wzór Norrisa-Eyringa

T =

0,161V


-S ln( 1 - aśr )

  [s]

 

  • Wzór Millingtona-Sette'a

T =

0,161V


- S i=1 Si ln( 1 - ai )

  [s]


gdzie: ai - średni współczynnik pochłaniania dźwięku przez i-tą powierzchnię,
        
Si - powierzchnia o współczynniku ai m2.

  • Wzór Knudsena

T =

0,161V


-S ln( 1 - aśr ) + 4mV

  [s]

 Wszystkie przedstawione powyżej wzory służą do wyznaczania czasu pogłosu pomieszczeń, w których rozkład i właściwości akustyczne ustrojów dźwiękochłonnych w trzech podstawowych kierunkach są równomierne, tzn. ax = ay = az, co oznacza, że chłonności przeciwległych par ścian, stropu i podłogi są w przybliżeniu równe, a więc pole dźwiękowe w pomieszczeniu jest rozproszone. Jeżeli jednak ustroje dźwiękochłonne są tak zgrupowane, że ax ¹ ay ¹ az (np. zgrupowane wyłącznie na suficie), to wtedy do obliczenia wartości czasu pogłosu należy posługiwać się wzorem Fitzroy'a:

 

T =

Sx


S

[

0,161V


S ln( 1-ax )

] +

Sy


S

[

0,161V


S ln( 1-ay )

] +

Sz


S

[

0,161V


S ln( 1-az )

]   [s]


gdzie: Sx, Sy, Sz - parami równoległe powierzchnie pomieszczenia (dla prostopadłościanu), m2,
         ax, ay, az - średnie pogłosowe współczynniki pochłaniania powierzchni parami przeciwległych.